Depressie

Depressies komen vrij vaak voor bij mensen met autisme. Volgens de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) kan wel 50% van de mensen met autisme op een bepaald moment in zijn of haar leven depressief raken. Dit tegenover 20% van de bevolking zonder autisme.

Waar komt het dan door dat veel mensen met autisme depressieve klachten hebben?

Gebrek aan herkenning

Personen met autisme kijken op een andere manier naar de wereld. Ze zijn van nature talentvol in het ‘out-of-the-box’-denken, maar hebben moeite met het denken volgens de sociale normen en waarden. En dat krijgen ze te horen ook:

  • Doe eens normaal
  • Zo zeg je dat toch niet?
  • Kun je je niet voorstellen dat je een ander daarmee kwetst?
  • Ga eens wat vaker met andere mensen op stap!
  • Word eens volwassen

Het hebben van specifieke interesses, het je moeilijk kunnen inleven in andere personen, het snel overprikkeld worden, het zorgt er allemaal voor dat er een afstand ontstaat tussen de persoon met autisme en de omgeving die vanuit liefde probeert het kind of de volwassene in de (on)structuur* van sociale normen en waarden te introduceren.

*Onstructuur omdat het voor iemand met autisme geheel onduidelijk kan zijn in welke context welk gedrag verwacht wordt. Er zijn geen duidelijke regels voor.

Als je je anders voelt en alleen neemt de kans op een laag zelfbeeld en depressie toe. Ik vermoed dat dit is hoe een depressie voor veel mensen met autisme begint.

Foto geplaatst door Kat Jayne op Pexels.

Te hoge verwachtingen

Daarnaast heb je nog een groep autisten die schijnbaar moeiteloos meekomt in de samenleving. Ze presteren goed op school, krijgen een baan en spreken af met vrienden.

Wat de buitenwereld niet ziet is dat zij zich continu aan het aanpassen zijn. Zij vragen zich steeds af wat het juiste gedrag is en proberen aan deze verwachtingen te voldoen. Ook als het tegen de eigen natuur ingaat. Dit zorgt ervoor dat zij veel druk op zichzelf leggen en ze geen afstand nemen van de vele prikkels in de wereld. Op een gegeven moment zal het autistisch brein het niet meer bij kunnen benen en gaat het op slot: de persoon is overspannen geworden.

De enige manier om hiervan te herstellen is om veel rust te nemen en te leren dat rust een levensbehoefte is om bij te komen van een dag werken/leren/socialiseren.

Foto geplaatst door Kat Jayne op Pexels.

De diagnose

In mijn geval bracht de diagnose autisme wel wat verlichting. Ik kan nu uitleggen waarom ik rust nodig heb en dat wordt sneller geaccepteerd.

Zijn de depressies hiermee voorbij? Nee, helaas niet. Het is onderdeel van mijn leven geworden. Maar ik kan het wel steeds vaker benoemen wanneer het niet goed met me gaat en weet waar het aan ligt. Mijn lieve partner luistert dan en gunt me de rust om te herstellen.

Tips

Uit mijn ervaringen kan ik de volgende lessen trekken die ik met jou wil delen:

Bespreek wat je voelt.

Ik wilde lange tijd niet erkennen dat ik professionele hulp nodig had omdat ik bang was anderen die mij wilden helpen hiermee te kwetsen.

Mensen zien niet altijd wat er in je omgaat en er mag soms een sigma heersen op bepaalde onderwerpen, maar de werkelijkheid is dat veel mensen je best begrijpen of hun best doen om je te begrijpen en dat ze je zeker het beste toewensen.

Concrete opdrachten helpen beter dan gesprekken.

In eerste instantie werd ik doorverwezen naar een psycholoog (en in tweede en derde instantie ook). Ik heb echter gemerkt dat dat voor mij niet helpt. De psycholoog stelt vragen, ik antwoord, maar het geeft geen verlichting. Daarnaast neigen psychologen ernaar om je zelf tot een oplossing te laten komen, maar als ik die had gehad, dan had ik geen hulp nodig gehad.

Wat voor mij werkt zijn concrete opdrachten. Denk aan het opschrijven van de positieve ervaringen van een dag. Of het in kaart brengen van je gedachten en emoties en daar bepaalde oplossingen bij verzinnen. Als ik mij nu overstuur voel, weet ik dat er een lijstje met mensen is die ik kan spreken. Als ik overprikkeld ben in een drukke omgeving kan ik naar white noise gaan luisteren. Deze concrete acties helpen mij meer.

Daarin moet ik wel tijdig stappen nemen. Hoe meer de overprikkeling toeneemt, des te moeilijker wordt het om ook daadwerkelijk rust te nemen en om hulp te vragen.

Probeer van negatieve gedachten positieve te maken.

Mede ingegeven door een laag zelfbeeld vat je ervaringen vaak negatiever op dan ze zijn. Stel dat je naar iemand zwaait aan de andere kant van de weg en diegene zwaait niet terug. Dan kun je denken dat het aan jou ligt, dat je iets verkeerd gedaan hebt. Je kunt ook een stap terugnemen en minder vanuit je emoties reageren. Dan bedenk je wellicht dat de ander in gedachten is en jou oprecht niet heeft gezien. Dat maakt de ervaring als een stuk fijner.

Daarnaast helpt het om je te realiseren dat mensen over het algemeen niet tegen jou zijn. Ze zijn alleen voor zichzelf. Heb je dus een meningsverschil met iemand? Probeer het dan niet persoonlijk op te vatten. Het zal over het algemeen niet meer zijn dan een ander standpunt gebaseerd op de verschillende gedachten en ervaringen die jullie hebben.