Autistische meltdown

Heen en weer schommelen. Neurieën. Schreeuwen. Het zijn stereotypische gedragspatronen voor mensen met autisme. Niet een gedrag dat een persoon met autisme altijd vertoont. Nee, voordat dit gedrag zichtbaar wordt is er al heel wat aan vooraf gegaan.

Hoe ontstaat een autistic meltdown?

Veel mensen met autisme weten zich best aardig te redden in de samenleving. Ze hebben geleerd hoe ze passend moeten reageren als iemand verdrietig is, als ze zich in grote groepen bevinden en als ze nieuwe mensen ontmoeten. Maar dat gaat allemaal niet vanzelf. Het kost heel veel moeite om je continu aan te moeten passen aan je omgeving.

Je past je aan. Krijgt veel prikkels binnen vanuit je omgeving en merkt intussen dat die sociale scripts die je jezelf hebt aangeleerd toch niet zo lekker lopen als gehoopt. Het wordt allemaal teveel. Voordat je het weet raak je zo overspoeld door gevoelens en prikkels dat je het niet meer kunt opbrengen sociaal gewenst gedrag te vertonen.

Je reageert directer wat bot over kan komen. Je gaat frutselen aan je haar. Je kijkt mensen niet meer recht in de ogen. Allemaal signalen dat het niet goed met je gaat. En waardoor je je voor je omgeving “autistischer” lijkt te gedragen dan normaal.

In feite heb je echter last van een autistic meltdown. Er gebeurt teveel om te verwerken en je lichaam schakelt onnodige functies uit. Je neemt nieuwe informatie niet meer op en gaat schommelend op een stoel zitten om jezelf te kalmeren. Pas als je hersenen alle informatie op hun eigen tempo een plekje hebben gegeven kun je weer langzaam uit je autistic meltdownkomen.

Hoe herken je een autistic meltdown (tijdig)

Dit is een moeilijke vraag om te beantwoorden. Ieder persoon met autisme kan anders reageren. In verschillende situaties kan een autistic meltdownzich ook anders uiten. Vaak heeft iemand met autisme niet eens door dat hij of zij over zijn eigen grenzen heen gaat. Juist door het verlangen om “gewoon” mee te doen en de adrenaline die vrijkomt in intensieve situaties, gaan personen met autisme snel over hun eigen grenzen heen.

Vaak zijn er echter wel signalen die mensen die dicht bij de autistische persoon staan na verloop van tijd leren herkennen. Zelf ga ik bijvoorbeeld vaker zuchten. Maar misschien ga jij wel met je armen flapperen. Of lijk je afwezig te zijn.

Het is belangrijk om voor jezelf inzicht te krijgen in je eigen grenzen en op welk moment je kunt ingrijpen zodat het niet tot een meltdown hoeft te komen. Als je dat moment mist zal het langer duren en meer energie kosten om te herstellen. Te lang over je grenzen gaan kan leiden tot een autistische burnout, waar je nog meer tijd voor nodig hebt om van te herstellen.